Moja córka sprzedała swoją kolekcję klocków Lego za 112 dolarów, aby kupić okulary dla swojej przyjaciółki, ponieważ jej były zepsute i sklejone taśmą klejącą – to, co wydarzyło się następnego dnia, wzruszyło mnie do łez

To jakoś pogorszyło sprawę.

Następnego popołudnia wróciłam do domu i zauważyłam, że jej pojemnik z klockami Lego zniknął.

Nie ruszany. Zniknął.

Wbiegła, uśmiechając się po raz pierwszy od kilku dni.

To nie była jakaś przypadkowa skrzynia z zabawkami. To była jej ulubiona rzecz na świecie. Cztery lata zestawów urodzinowych, świątecznych prezentów, znalezisk z wyprzedaży garażowych, małych nagród po ciężkich tygodniach. Sortowała klocki według kolorów. Budowała całe miasta na podłodze w salonie.

Zawołałam: „Mia?”.