Moja ciężarna córka leżała w trumnie – a jej mąż pojawił się, jakby to była jakaś uroczystość. Wszedł śmiejąc się, trzymając kochankę pod rękę, a jej obcasy stukały o posadzkę kościoła niczym brawa. Przysunęła się nawet do mnie i mruknęła: „Wygląda na to, że wygrałam”. Stłumiłam krzyk i wpatrywałam się w blade dłonie córki, nieruchome, na zawsze. Potem prawnik podszedł do przodu, trzymając zaklejoną kopertę. „Przed pogrzebem” – oznajmił ostrym głosem – „testament musi zostać odczytany”. Mój zięć uśmiechnął się krzywo – aż prawnik wymówił imię. I uśmiech zniknął mu z twarzy.

Rozdział 1: Jedwab i ostrze
Mahoniowa trumna, w której spoczywała moja ciężarna córka, przypominała czarną dziurę w samym środku sanktuarium, pochłaniającą całe światło, cały dźwięk, całe ciepło. W tym duszącym pudełku moja Emma wyglądała jak antyczna porcelanowa lalka pozostawiona na mrozie. Zbyt blada. Zbyt sztywna. Woskowa dłoń spoczywała opiekuńczo na delikatnej, tragicznej krzywiźnie jej brzucha, dokładnie w miejscu, gdzie mój nienarodzony wnuk przerwał swoje szaleńcze trzepotanie wraz z jej słabnącym biciem serca.

A potem dźwięk rozdarł nawę.

To nie był uprzejmy, stłumiony chichot. To był śmiech. Głęboki, gardłowy i całkowicie pozbawiony żalu.

Dźwięk przeciął żałobny hymn organowy niczym ząbkowane ostrze rozdzierające mokry jedwab. Wszystkie głowy zgromadzonych zwróciły się w stronę ciężkich dębowych drzwi z tyłu. Czarne, wełniane garnitury zesztywniały. Rząd białych lilii zadrżał gwałtownie na żelaznych stojakach, jakby obrażony wibracją.

Stał tam. Evan Vale. Mój zięć.

Jego wypolerowane oksfordy lśniły w świetle witrażowego światła, a ciężki złoty zegarek migotał na nadgarstku, gdy nonszalancko poprawiał krawat. Ale to jego lewa ręka rozpaliła kwas w moich żyłach. Spoczywała, zaborcza i rozluźniona, tuż przy wąskiej talii kobiety, która systematycznie rozmontowywała małżeństwo mojej córki.

Nazywała się Celeste Marrow.