Moja ciężarna córka leżała w trumnie – a jej mąż pojawił się, jakby to była jakaś uroczystość. Wszedł śmiejąc się, trzymając kochankę pod rękę, a jej obcasy stukały o posadzkę kościoła niczym brawa. Przysunęła się nawet do mnie i mruknęła: „Wygląda na to, że wygrałam”. Stłumiłam krzyk i wpatrywałam się w blade dłonie córki, nieruchome, na zawsze. Potem prawnik podszedł do przodu, trzymając zaklejoną kopertę. „Przed pogrzebem” – oznajmił ostrym głosem – „testament musi zostać odczytany”. Mój zięć uśmiechnął się krzywo – aż prawnik wymówił imię. I uśmiech zniknął mu z twarzy.

„W razie gdyby moja śmierć nastąpiła w jakichkolwiek okolicznościach uznanych za nagłe lub podejrzane” – przeczytał Halden, a jego głos opadł o oktawę – „mojej matce, Margaret Ellis, udziela się pełnego i nieodwołalnego upoważnienia do wszczęcia postępowania cywilnego, ujawnienia i ujawnienia wszystkich zebranych dowodów medycznych oraz do głosowania nad moim dwunastoprocentowym pakietem akcji przeciwko mojemu mężowi, Evanowi Vale, we wszystkich sprawach korporacyjnych, ze skutkiem natychmiastowym”.

Szmer w kościele przerodził się w kakofonię szoku, przerażenia i korporacyjnego głodu. Członkowie zarządu w drugiej ławce nagle zaczęli gorączkowo szeptać między sobą, przeskakując wzrokiem między mną a zhańbionym prezesem.

Evan wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi oczami, a oddech zapierał mu dech w piersiach. W tej jednej chwili zobaczyłem, jak ta świadomość zalewa go niczym fala przypływu.

Myślał, że nagłe odczytanie testamentu to pułapka.

To ja byłem pułapką.

Rozdział 3: Deszcz i odwet