Moja ciężarna córka leżała w trumnie – a jej mąż pojawił się, jakby to była jakaś uroczystość. Wszedł śmiejąc się, trzymając kochankę pod rękę, a jej obcasy stukały o posadzkę kościoła niczym brawa. Przysunęła się nawet do mnie i mruknęła: „Wygląda na to, że wygrałam”. Stłumiłam krzyk i wpatrywałam się w blade dłonie córki, nieruchome, na zawsze. Potem prawnik podszedł do przodu, trzymając zaklejoną kopertę. „Przed pogrzebem” – oznajmił ostrym głosem – „testament musi zostać odczytany”. Mój zięć uśmiechnął się krzywo – aż prawnik wymówił imię. I uśmiech zniknął mu z twarzy.

Potrząsnął głową. Celeste wsunęła dłoń z powrotem w zgięcie jego ramienia, ściskając je uspokajająco. Niech staruszkowie grają w swoje gierki – szydziła jej mowa ciała.

Pan Halden złamał woskową pieczęć na kopercie. Papier zaskrzypiał głośno w martwej ciszy sanktuarium. Rozłożył dokument, odchrząknął i przeczytał pierwsze oznaczenie.

„Mojej matce, Margaret Ellis…”

Drwiący uśmieszek Evana zamarł, a potem gwałtownie zgasł, gdy prawnik wziął kolejny oddech.

Rozdział 2: Anatomia kłamstwa
Pan Halden kontynuował, jego rytm był równy, wbijając każdą sylabę w ciężkie powietrze niczym stalowy gwóźdź w polerowany dąb.

„…Zostawiam cały mój majątek osobisty, w tym kapitał prywatny, wypłaty z ubezpieczenia na życie, nieruchomość nad jeziorem Arden oraz moje udziały kontrolne w ValeTech Holdings. Aktywa te zostaną przeniesione na moją matkę, Margaret Ellis, z wyłącznym prawem do zarządzania nimi za pośrednictwem nowo utworzonego Funduszu Powierniczego Rodziny Ellis”.