Moja ciężarna córka leżała w trumnie – a jej mąż pojawił się, jakby to była jakaś uroczystość. Wszedł śmiejąc się, trzymając kochankę pod rękę, a jej obcasy stukały o posadzkę kościoła niczym brawa. Przysunęła się nawet do mnie i mruknęła: „Wygląda na to, że wygrałam”. Stłumiłam krzyk i wpatrywałam się w blade dłonie córki, nieruchome, na zawsze. Potem prawnik podszedł do przodu, trzymając zaklejoną kopertę. „Przed pogrzebem” – oznajmił ostrym głosem – „testament musi zostać odczytany”. Mój zięć uśmiechnął się krzywo – aż prawnik wymówił imię. I uśmiech zniknął mu z twarzy.

Podczas gdy Evan zorganizował szybki pochówek w zamkniętej trumnie, wykorzystując swój majątek do obsługi lokalnego zakładu pogrzebowego, ja po cichu złożyłam wniosek do sądu o wstrzymanie kremacji. Zażądałam niezależnej, pozapowiatowej opinii lekarskiej.

I kiedy szli dziś do ołtarza, śmiejąc się, całkowicie przekonani, że moja matka…

Żal odebrał mi siły, toksykolog stanowy finalizował już raport na temat metali ciężkich, które próbowali ukryć w jej wynikach badań krwi.

„Arthur” – powiedziałem, nie odrywając wzroku od Evana.

Pan Halden sięgnął do swojej zniszczonej skórzanej teczki i wyjął mały, czarny pendrive, trzymając go wysoko między kciukiem a palcem wskazującym.

„Emma wydała ostatnie, wyraźne polecenie” – oznajmił pan Halden.

Cisza, która zapadła w sali, była absolutna. Czułem się, jakby cały tlen został wessany do sklepionego sufitu.

„Poleciła, żeby jeśli jej mąż, Evan Vale, miał czelność uczestniczyć w jej pogrzebie w towarzystwie swojej kochanki, Celeste Marrow… odtworzył plik audio z napisem: Kościół”.

Pan Halden podszedł do mównicy i podłączył małe urządzenie do zaawansowanego systemu audiowizualnego kościoła, pierwotnie zainstalowanego w celu transmisji kazań do sal przepełnionych.

„Nie!” – ryknął Evan, a resztki jego zdrowego rozsądku pękły.

Rzucił się w stronę ołtarza, wyciągając ręce niczym szpony, desperacko pragnąc dosięgnąć mównicy i wyrwać przewody ze ściany.

Ale detektyw Miller już pokonał dystans.

Rozdział 4: Głos z Pustki
Szatanina była brutalnie krótka.