Moja ciężarna córka leżała w trumnie – a jej mąż pojawił się, jakby to była jakaś uroczystość. Wszedł śmiejąc się, trzymając kochankę pod rękę, a jej obcasy stukały o posadzkę kościoła niczym brawa. Przysunęła się nawet do mnie i mruknęła: „Wygląda na to, że wygrałam”. Stłumiłam krzyk i wpatrywałam się w blade dłonie córki, nieruchome, na zawsze. Potem prawnik podszedł do przodu, trzymając zaklejoną kopertę. „Przed pogrzebem” – oznajmił ostrym głosem – „testament musi zostać odczytany”. Mój zięć uśmiechnął się krzywo – aż prawnik wymówił imię. I uśmiech zniknął mu z twarzy.

Ale potem nadeszła noc burzy, trzy tygodnie przed przyjazdem koronera do ich posiadłości.

Emma pojawiła się w drzwiach mojej kuchni, przemoczona do suchej nitki, a woda gromadziła się wokół jej bosych stóp na linoleum. Jej oczy były dzikie, a pod nimi siniaki.

„Jeśli coś mi się stanie” – wyszeptała, jej…

Drżąc gwałtownie, chwyciła mnie za ramiona. „Najpierw nie płacz. Proszę, mamo. Obiecaj mi”.

Ująłem jej lodowatą twarz w dłonie, przerażenie ściskało mi płuca. „A co mam zrobić, Emmo? Powiedz mi”.

Spojrzała na mnie, a przerażenie w jej oczach przerodziło się w przerażającą, zimną determinację. To było jak spojrzenie w lustro mojej własnej duszy.

„Walcz mądrze”.

I tak zrobiłem.

„Przeczytaj następny paragraf, panie Halden” – rozkazałem, a mój głos odbił się echem od kamienia.

Pan Halden poprawił uścisk na grubym papierze.