—Potrzebował także, aby ojciec nie bił jego matki.
Françoise oniemiała. Camille powoli schodziła po schodach, każdy krok ciągnął ją za bliznę, ale każdy krok oddalał ją od mieszkania, w którym coś właśnie umarło.
W domu Inès pokój gościnny był mały, ze starym kaloryferem i za krótkimi żółtymi zasłonami. Dla Camille było to najpiękniejsze miejsce na świecie. Inès rozłożyła przewijak na komodzie, zaparzyła ziołową herbatę, o której zapomniała, i usiadła obok niej, podczas gdy Noah w końcu zasnął.
Tej nocy Camille prawie nie spała. Nie dlatego, że Noah płakał. Bo cisza była nowa. Nie było kroków Juliena na korytarzu, głosu Françoise w jej głowie, poczucia, że zawsze jest winna. Tylko oddech jej syna i odległy dźwięk samochodów na ulicy.
Następnego dnia wszystko stało się administracyjne, brutalne, realne. Camille udała się na oddział medycyny sądowej. Lekarz zbadał krwiaka, zauważył jej wyczerpanie, niedawny poród i niepokój. Następnie, w towarzystwie Inès, złożyła skargę. Wypowiedzenie faktów na głos, w gabinecie z ostrym, białym światłem jarzeniówek, było niemal tak bolesne, jak doświadczenie ich na własnej skórze. Ale każde zapisane zdanie oddawało jej cząstkę siebie.
Julien wysyłał wiadomości tak szybko, jak tylko mu na to pozwolono, najpierw przez swoją siostrę, a potem przez nieznane numery.
Przepraszam.
Ja nie jestem taki.
To moja matka, ona mnie popchnęła.
Możemy to rozwiązać między sobą.
Camille nie odpowiedziała. Wszystko zebrała, wszystko zachowała i wszystko przekazała organizacji, która ją wspierała. Najtrudniejsze nie było jej milczenie. Najtrudniejsze było nie pomylenie żalu z odpowiedzialnością. Julien żałował konsekwencji. Camille nie była pewna, czy nadal rozumie, co zrobił.
Françoise z kolei zostawiała wiadomości głosowe. Jej głos był czasem słodki, czasem jadowity.
—Moja droga Camille, popełniasz błąd. Młode kobiety dzisiaj wszystko dramatyzują.
Następnie, 4 godziny później:
—Niszczysz naszą rodzinę z powodu dumy. Myślisz, że sędziowie będą ci wierzyć na zawsze?
