„Trzy tygodnie wcześniej urodziła dziecko, kiedy jej mąż uderzył ją

Camille nie odpowiedziała od razu.

—Czy przyszedłeś tu, żeby poprosić mnie o wycofanie mojej skargi?

Léa pokręciła głową.

—Nie. Przyszedłem ci powiedzieć, że ci wierzę.

Te pięć słów sprawiło, że Camille zadrżała bardziej niż wszystkie obelgi Françoise.

Léa objęła filiżankę dłońmi.

—Mama zawsze wszystko kontrolowała. Tata zniknął w tle. Julien dorastał w przekonaniu, że posłuszeństwo wobec niej to kwintesencja bycia mężczyzną. Nigdy nie sądziłem, że posunie się tak daleko. Ale kiedy się dowiedziałem… nie byłem tak zaskoczony, jak powinienem. I to mnie zawstydza.

Camille pokazała jej zdjęcia, wiadomości, nagrania głosowe. Léa płakała cicho, nie próbując bronić brata. Kiedy Camille przypomniała jej słowa Françoise: „Zniszczysz swoje małżeństwo jednym gestem”, Léa zamknęła oczy.

—Powiedziała prawie to samo mojej cioci, kiedy mój wujek upokarzał ją latami. W naszej rodzinie, jeśli nie jest to pokazane na rodzinnym obiedzie, to nie istnieje.

Tego dnia coś się zmieniło. Camille zrozumiała, że ​​Françoise nie była tylko surową macochą. Była centrum całego systemu, w którym kobiety tłumiły ból, by zachować wizerunek mężczyzn.

Rozprawa w sprawie nakazu ochrony nadeszła szybko. Camille miała na sobie prostą czarną sukienkę, włosy związane z tyłu, a Noah siedział w nosidełku obok niej. Inès siedziała po jej prawej stronie. Léa, niespodziewanie, siedziała za nią.

Julien wszedł z prawnikiem i w garniturze, który był zbyt nowy. Françoise podążyła za nim, wyprostowana jak obrażona królowa. Kiedy zobaczyła Léę obok Camille, jej twarz zamarła.