„Trzy tygodnie wcześniej urodziła dziecko, kiedy jej mąż uderzył ją

—Nie wezwałaś policji przeciwko mężowi. Zadzwoniłaś po pomoc dla syna i dla siebie.

To zdanie utkwiło jej w pamięci.

Léa nadal przychodziła. Czasem przynosiła pieluchy, czasem zupę, czasem po prostu swoją obecność. Zerwała wszelki kontakt z Françoise na kilka tygodni po strasznej kłótni. Françoise nazwała ją zdrajczynią. Léa odpowiedziała, że ​​woli zdradzić kłamstwo niż chronić przemoc.

Julien ze swojej strony zmieniał się powoli, a może raczej próbował. Początkowo jego wiadomości były pełne próśb. Potem, po kilku obowiązkowych sesjach i konsultacjach psychologicznych, które w końcu potraktował poważnie, jego ton uległ zmianie. Pewnego dnia Camille otrzymała wiadomość na aplikacji, która była krótsza od pozostałych.

Rozumiem, że prośba o wybaczenie nie wystarczy. Rozumiem, że zdecydowałem się cię uderzyć, mimo że moja matka mówiła. Zamierzam nad sobą popracować. Nie musisz mnie uspokajać.

Camille przeczytała to trzy razy. Płakała, ale nie odpisała od razu. Ta wiadomość niczego nie wymazała. Nie przywróciła salonu do dawnego wyglądu. Nie zmieniła strachu Noaha w zwykłe wspomnienie. Ale po raz pierwszy Julien nie prosił jej, by wzięła na siebie jego winę.