Wtedy zawibrował jego telefon.
Spuścił wzrok i starał się nie uśmiechnąć.
Patrzyłam, jak ponosi porażkę.
Tej nocy, leżąc obok niego bezsennie, zdałam sobie sprawę, że nie czekam już dlatego, że James mi zapłacił. Czekałam, bo prawda zasługiwała na salę sądową, a nie na krzykliwą kłótnię.
Helen Thornton się zgodziła.
W końcu spotkałam ją osobiście następnego popołudnia. Miała pod pięćdziesiątkę, siwe włosy krótko przycięte przy linii szczęki i oczy tak bystre, że wyczuwały kłamstwa przez beton. Z jej biura widać było ruch uliczny w centrum miasta, a w środku nie było prawie nic osobistego, poza jednym oprawionem cytatem.
Prawda nie potrzebuje objętości. Potrzebuje dowodów.
Przejrzała mój folder w milczeniu.
Każdą stronę.
Wyciągi bankowe. Zdjęcia. Rachunki z hotelu. Umowa najmu mieszkania. Zdjęcia z kliniki. Oś czasu. Materiały śledcze, którymi James podzielił się za pośrednictwem właściwych kanałów prawnych. Udokumentowany zapis kłamstw Marka.
Kiedy skończyła, zdjęła okulary.
„Pani Whitmore” – powiedziała spokojnie – „pani mąż ma poważne kłopoty”.
Usłyszenie tego od niej nie napawało mnie radością.
Znów oddychałem.
Helen dokładnie wyjaśniła mi procedurę. Rozwód. Podział majątku. Roszczenia dotyczące niegospodarności małżeńskiej, jeśli dotyczyły. Nadużycia finansowe. Możliwe konsekwencje zawodowe, jeśli
Mark naruszył zasady firmy. Była precyzyjna, ostrożna i nie chciała obiecywać rezultatów, na które nie miała wpływu.
„Nie sprzedaję zemsty” – powiedziała mi. „Dążę do rezultatów”.
„Dobrze” – odpowiedziałam. „Nie chcę zemsty”.
Przyjrzała mi się uważnie.
„Czego chcesz?”
Pomyślałam o werandzie. O dziecku. O teczce. O tulipanach. O tym, jak Mark mówił mi, że mnie kocha, budując jednocześnie nowe życie z kimś innym.
„Chcę, żeby nie mógł nazwać mnie szaloną” – odpowiedziałam.
Helen uśmiechnęła się blado.
