Mój mąż uderzył mnie w twarz przed swoją kochanką i krzyknął: — Na kolana! Przyznaj się, że ukradłaś i uciekaj stąd.

Nie wiedział jeszcze, że rezydencja, rodzinny interes, a nawet konta bankowe, którymi arogancko się chwalił, wciąż stoją dzięki mnie.

„Chcę ją zobaczyć na kolanach, wyznającą wszystkim, że ukradła naszyjnik, zanim wezwę policję!”

Głos Adriena Beaumonta rozbrzmiał echem w wielkim salonie, jakby należał nie tylko do tego domu, ale i do mojej godności.

Stałam przy rozbitym szklanym stoliku kawowym, z rozciętą dłonią i wzrokiem wpatrzonym w niego.