Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

Mam na imię Halina. Do rodziny Krawczyków weszłam jako 24-letnia dziewczyna, w białej sukience, z wiązanką polnych kwiatów i z taką wiarą w małżeństwo, że dziś czasem chciałabym objąć tamtą siebie i szepnąć: „Trzymaj się, dziecko. Życie nie zawsze pyta, czy jesteś gotowa”.

Mój mąż, Paweł, był najmłodszym synem Stanisława Krawczyka. Mieszkaliśmy na Podkarpaciu, w starej chacie pod Łańcutem, z drewnianą werandą, dwiema jabłoniami przy płocie i obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej nad łóżkiem teścia.

Stanisław Krawczyk był człowiekiem twardym. Nie takim, co poklepie po ramieniu albo powie „dziękuję” za każdą drobnostkę. Mówił mało, patrzył prosto, a kiedy wchodził do izby, nawet jego dorośli synowie odruchowo prostowali plecy.

Przy jego łóżku zawsze leżało stare Pismo Święte w ciemnobrązowej oprawie. Rogi miało wytarte, kartki pożółkłe, a między nimi trzymał obrazek święty i zasuszoną gałązkę bukszpanu z Niedzieli Palmowej.