Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

Po prostu szepnęłam:

— Dziękuję, tato.

Wiatr poruszył płomieniem, ale świeca nie zgasła.

I pomyślałam, że on pewnie właśnie tak by odpowiedział.

Bez słów.

Wracając, zaszłam do pracowni. Było już ciemno, ale nie włączyłam światła od razu. Stanęłam w progu i wzięłam głęboki oddech. Pachniało drewnem, nićmi, lipową herbatą i starym Pismem Świętym.

Dopiero potem zapaliłam lampę.

Na stole leżał niedokończony obrus.

Usiadłam, nawlekłam igłę i zrobiłam pierwszy ścieg.

Czerwona nić położyła się równo.

Za nią druga.

Trzecia.

Tak się żyje po wielkiej niesprawiedliwości.

Nie od razu całym płótnem.

Tylko ścieg po ściegu.