Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

— Dużo pracy.

Przesunęłam dłonią po futrynie.

— Wiem.

— Nie boisz się?

Spojrzałam na izbę.

I nagle zobaczyłam nie kurz.

Zobaczyłam światło.

Półki z serwetami.

Stół, na którym leżą nici.

Kobiety siedzące razem nad haftem.

Dziewczyny uczące się starych wzorów.

Czajnik na małej kuchence.

I stare Pismo Święte na półce przy oknie.

— Boję się — powiedziałam. — Ale to już jest mój strach. Nie cudzy.

Remont trwał prawie rok.

Były dni, kiedy przeklinałam krzywe ściany, fachowców, którzy obiecywali przyjść w poniedziałek i znikali do czwartku, starą instalację i dach, który zaczął przeciekać akurat wtedy, gdy myślałam, że najgorsze za nami.

Były noce, kiedy siedziałam na podłodze między pudłami z nićmi i myślałam: „A jeśli nie dam rady?”

Wtedy wyjmowałam list Stanisława.

Czytałam jedno zdanie:

„Twoje uczynki, Halinko, były żywe”.

I wstawałam.