Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

Uśmiechnęłam się przez łzy.

— No cóż. Ja też teraz więcej robię, niż mówię.

Następnej niedzieli Paweł przywiózł do pracowni stary kredens z pokoju ojca. Ten sam, o który kiedyś kłócili się jego bracia.

— Wziąłeś go? — zdziwiłam się.

— Nie chcieli. Powiedzieli, że to stary grat.

Postawiliśmy kredens przy ścianie. Wytarłam kurz, otworzyłam szuflady. W jednej znalazłam stare okulary Stanisława. W drugiej mały modlitewnik.

A na samym dnie leżało zdjęcie.

Stałam na nim przy jego łóżku z kubkiem w ręce. Nie wiedziałam, że ktoś wtedy zrobił fotografię. Może Paweł przypadkiem. Stanisław leżał na poduszkach i patrzył nie w obiektyw, tylko na mnie.

Nie surowo.

Nie zimno.

Tak, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie umiał.

Usiadłam na krześle.

Paweł stanął obok.

— Zostawimy? — zapytał.

Skinęłam głową.

Postawiliśmy zdjęcie przy Piśmie Świętym.

Nie jak świętość.