Obudziłam się ze śpiączki i usłyszałam szept mojego syna: „Mamo, nie otwieraj oczu”… Mój mąż i moja siostra czekali na moją śmierć, żeby móc mi wszystko odebrać.

Ale moje powieki pozostały ciężkie, zamknięte z straszliwą siłą.

„Moja mama wróci” – wyszeptał Hugo.

Adrien zaśmiał się krótko i sucho.

„Nie, mistrzu. Twojej mamy już nie ma”.

Camille podeszła do mnie.

Poczułem, jak jej palce głaszczą kosmyk moich włosów.

„Nawet nieprzytomna, wciąż potrafi wzbudzić współczucie”.

Potem jego głos ucichł.