Mój mąż uderzył mnie tak mocno, że złamały mi się trzy żebra, bo uderzyłam jego kochankę. Zadzwoniłam do ojca i powiedziałam: „Tato, nie pozwól, żeby ktokolwiek w tej rodzinie uniknął kary”.

Rodzina Antoine’a.

Rodzina Léi.

A w pierwszym rzędzie mój ojciec.

Prawnicy.

Milczący.

Nienaganny w swoim ciemnym garniturze.

Antoine siedział po drugiej stronie.

Schudł.

Miał krótsze włosy.

Starał się wyglądać dostojnie, ale ręce mu drżały.

Léa nie przyszła.

Oczywiście, że nie.

Ludzie tacy jak ona wiedzą, jak wyglądać, gdy światła są pochlebne.

Znikają, gdy ściany się zamykają.

Mój adwokat wstał.