Mój mąż uderzył mnie tak mocno, że złamały mi się trzy żebra, bo uderzyłam jego kochankę. Zadzwoniłam do ojca i powiedziałam: „Tato, nie pozwól, żeby ktokolwiek w tej rodzinie uniknął kary”.

Przytuliłam go.

Tym razem nie bałam się już oddychać.

Nie bolało mnie to już.

Nie było już walki.

Po prostu życie do mnie wracało.

I coś zrozumiałam.

Czasami szczęśliwe zakończenie nie polega na odzyskaniu utraconej miłości.

Nie chodzi o to, by zobaczyć, jak ci, którzy cię zranili, padają na kolana.

Nie chodzi nawet o wysłuchanie przeprosin.

Czasami prawdziwie szczęśliwe zakończenie…

to po prostu wstanie,

odzyskanie swojego imienia,

i wreszcie stanie się kobietą, którą nigdy nie powinnaś była przestać być.