Krótki śmiech.
Suchy.
To przeraziło moją mamę bardziej niż krzyk.
„Scena?” zapytałam. „Nie, mamo. Scena to to, co właśnie zrobili. Po prostu odpowiem”.
Uśmiech Adriena lekko zbladł.
„Camille, zachowaj się godnie”.
Położyłam rękę na oparciu krzesła.
„Godność, Adrien, nie polega na milczeniu, gdy ktoś kłamie. Chodzi o wybranie odpowiedniego momentu, w którym prawda staje się konieczna”.
Élodie zbladła.
Adrien z kolei wyprostował się.
„Nie jesteś w stanie o tym rozmawiać”.
Wyuczona kwestia.
Rozpoznałam to od razu.
Niestabilna.
Emocjonalna.
Upokorzona.
Niebezpieczna dla siebie.
Tak chcieli mnie przedstawić.
Wstałam.
Bardzo powoli.
„Masz rację w jednej sprawie. Nie będę się dziś kłócić”.
Wzięłam przedwstępną umowę kupna-sprzedaży.
Zamknęłam ją.
Potem podsunęłam mu ją.
„Jutro rano o dziesiątej w biurze Maître Vautrin. Przyjdź z prawnikiem, Élodie, mamą i wszystkimi dokumentami, które uważasz za ważne”.
Adrien wpatrywał się we mnie.
Po raz pierwszy odkąd go poznałam, dostrzegłam w jego oczach coś, co nie było ani urokiem, ani wyrachowaniem.
Zaniepokojenie.
Bardzo lekkie.
Ale prawdziwe.
Podniosłam torbę.
Mama wyszeptała:
„Camille, dokąd idziesz?”
Długo się na nią patrzyłam.
„Do jedynego pokoju w tym domu, gdzie mój ojciec jest nadal szanowany”.
Potem odeszłam od stołu.
Za mną nikt się nie odezwał.
Nawet cykady zdawały się rozumieć, że od tamtej nocy nic nie wróci na swoje miejsce.
CZĘŚĆ 2: NIEWYBACZALNE PODPISY
Następnego ranka Maître Vautrin przygotował dużą salę konferencyjną firmy.
Owalny stół.
