Wylali mi na głowę lodowatą wodę, śmiejąc się, że w końcu dzięki dobroczynności mnie oczyścili… Nie mieli pojęcia, że ​​potajemnie jestem właścicielem wartej miliardy dolarów grupy, która rządziła ich światem, a dziesięć minut później ci sami ludzie klęczeli przede mną, błagając mnie, żebym ich nie niszczył.

„Sypiałaś z moim mężem, zanim jeszcze atrament na papierach rozwodowych wysechł”.

Wzruszyła ramionami.

„Takie życie”.

„Nie” – odpowiedziałem. „To po prostu kwestia charakteru”.

Tym razem nie miała nic do powiedzenia.

Henry nalegał.

„Wychodzisz. Dobrze. A potem co?”

Spotykałem się z jej wzrokiem.

„Wtedy Arthur będzie kontynuował”.

Diane otworzyła usta ze zdumienia.

„Henri, zrób coś”.

Nie ruszył się z miejsca.

I właśnie wtedy Diane zrozumiała, za późno, że spędziła trzydzieści pięć lat w małżeństwie z mężczyzną, którego lojalność nigdy nie była skierowana do rodziny, ale zawsze do systemu, do przetrwania i do samego siebie. Wydawała się wręcz obrażona, jakby egoizm w innych wciąż miał w sobie pewien urok.

Adrien przesunął dłonią po twarzy.

„Cassandre, jeśli chodzi o pieniądze, alimenty, dziecko… dam sobie radę”.

Spojrzałam na niego.

Okrucieństwo pamięci polega na tym, że nigdy nie pyta o pozwolenie, zanim nie wróci w pełnej krasie. Przeżyłam na nowo moment sprzed siedemnastu miesięcy w mojej kuchni, kiedy wręczyłam mu pozytywny test ciążowy. Wciąż trzymałam jedną rękę na blacie, tak bardzo się trzęsłam. Jego twarz się nie rozjaśniła. Nawet nie pociemniała ze strachu. Zamknęła się w irytacji.

„To nie jest odpowiedni moment” – powiedział.