Wylali mi na głowę lodowatą wodę, śmiejąc się, że w końcu dzięki dobroczynności mnie oczyścili… Nie mieli pojęcia, że ​​potajemnie jestem właścicielem wartej miliardy dolarów grupy, która rządziła ich światem, a dziesięć minut później ci sami ludzie klęczeli przede mną, błagając mnie, żebym ich nie niszczył.

„Żeby żart?”

„Latami”.

To uspokoiło ich skuteczniej niż krzyk.

Bo taka jest sekretna anatomia zemsty. Ostatnia zniewaga prawie nigdy nie jest główną raną. To tylko czyste cięcie, które pozwala w końcu całej nagromadzonej truciźnie wypłynąć na powierzchnię. Diane nie spowodowała tego upadku wiadrem lodowatej wody. Po prostu nadała widoczną formę temu, co ta rodzina robiła mi od lat, czystszymi metodami i bardziej wypolerowanymi sztućcami.

Arthur kontynuował:

„Cassandra?”

Zamknąłem oczy na sekundę.

Zawsze wyobrażałem sobie, że ta chwila będzie bardziej triumfalna, bardziej filmowa. W rzeczywistości była ciężka. Nie dlatego, że na nią nie zasługiwali. Zasłużyli. Ale dlatego, że sprawiedliwość, kiedy w końcu nadchodzi po latach okrucieństwa, często musi przekroczyć cmentarzysko wszystkiego, na co się liczyło.

„Uruchom fazę drugą” – powiedziałem.

W sali wybuchła wrzawa.

„Nie!” krzyknął Adrien.

Henri uderzył pięścią w stół.