Wylali mi na głowę lodowatą wodę, śmiejąc się, że w końcu dzięki dobroczynności mnie oczyścili… Nie mieli pojęcia, że ​​potajemnie jestem właścicielem wartej miliardy dolarów grupy, która rządziła ich światem, a dziesięć minut później ci sami ludzie klęczeli przede mną, błagając mnie, żebym ich nie niszczył.

Mathilde spróbowała ostatniego ataku.

„Więc przez cały czas udawałeś biednego? Jakiś chory eksperyment społeczny?”

Odwróciłem głowę w jej stronę.

„Nie. Przez cały czas byłem bogaty. Byłem też człowiekiem. Tego właśnie nigdy nie rozumiałaś”.

Tym razem to ona pierwsza odwróciła wzrok.

Nadia pojawiła się w drzwiach, niepewna, jakby nie wiedziała, czy ma prawo istnieć w polu widzenia Delorme’ów. Podszedłem do niej,

Całkowicie ignorując rodzinę za mną, po prostu podałem jej mokry ręcznik, bo wciąż go trzymałem w dłoni, a w tym pokoju życzliwość wydawała się być najbardziej brutalnym gestem, jaki można sobie wyobrazić.

„Nadia” – powiedziałem cicho – „czy możesz mi przywołać samochód?”

Mrugnęła.

„Oczywiście, proszę pani”.

Potem, niżej, dyskretnie zerkając na Diane:

„Wszystko w porządku?”

To małe pytanie niemal mnie złamało.

Skinąłem głową.

„Dam sobie radę”.

Zniknęła.