Wylali mi na głowę lodowatą wodę, śmiejąc się, że w końcu dzięki dobroczynności mnie oczyścili… Nie mieli pojęcia, że ​​potajemnie jestem właścicielem wartej miliardy dolarów grupy, która rządziła ich światem, a dziesięć minut później ci sami ludzie klęczeli przede mną, błagając mnie, żebym ich nie niszczył.

Zaśmiałem się.

„Nie. Powinieneś był zachowywać się lepiej, kiedy myślałeś, że jestem nikim”.

I wyszedłem.

Drzwi samochodu zamknęły się, odsłaniając ciepłą skórę i ciszę.

Dopiero wtedy, sam na tylnym siedzeniu, zacząłem drżeć.

Nie ze strachu. Nie do końca.

Z nagłego uwolnienia się od wszelkich ograniczeń.

Mokre ubrania przykleiły mi się do skóry. Skóra głowy piekła mnie z zimna. Dziecko znów się poruszyło, tym razem wolniej, a ja przycisnęłam obie dłonie do brzucha z delikatną, niemal zwierzęcą siłą. Byliśmy na miejscu. Wstrząs minął. Ładunek został odpalony. Promień rażenia pozostał, na razie, pod kontrolą.

Zadzwonił telefon.

Arthur.

„Powiedz mi”.

„Druga faza jest aktywna” – odpowiedział. „Wszystkie wybrane nieruchomości przechodzą kontrolę obłożenia. Usługi transportu dla kadry kierowniczej Delorme są zawieszone. Dwóch administratorów już zadzwoniło, żeby zdystansować się od Diane”. A twoja inicjatywa w kwestii regularyzacji personelu była doskonała: w ciągu dziesięciu minut znaleźliśmy sześć nieprawidłowości w wypłatach.

Zamknęłam oczy.

„Dobrze”.

Zapadła krótka cisza.

„Cassandro, mogę ci zadać pytanie?”

„I tak to zrobisz”.

Oddech, który brzmiał prawie jak śmiech.