W ciągu dwudziestu minut świat Nathana się zmienia.
Fuzja zostaje zapomniana.
Rada jest ignorowana.
Diana odwołuje popołudniowy plan z precyzją kogoś, kto rozumie, że historia właśnie weszła do holu w znoszonym płaszczu.
Nathan dzwoni do swojego prywatnego detektywa, Gabriela Rossa, byłego agenta federalnego, który przez ostatni rok ścigał ślepe zaułki w Europie.
„Jedź do Blackwell Tower” – mówi Nathan. „Teraz. I zbierz wszystkie informacje od Sarah Carter, byłej konsultantki danych. Centrum Medyczne św. Anny. Pacjentka w śpiączce”.
Następnie dzwoni do szpitala św. Anny.
Pieniądze otwierają drzwi, ale strach otwiera je jeszcze szybciej.
Zanim Nathan zawiezie cię do szpitala, czeka już na ciebie rzecznik praw pacjenta, łącznik prawny i ordynator oddziału neurologii.
Siedzisz na tylnym siedzeniu samochodu Nathana, przyciśnięta do drzwi, obserwując przesuwające się miasto.
Nigdy nie jechałaś tak cicho samochodem.
Żadnego stukania.
Żadnego zapachu papierosów.
Żadnych podartych siedzeń.
Nathan siada obok ciebie, nie za blisko.
„Emma” – mówi – „nikt cię dziś nie odeśle z powrotem do domu dziecka”.
Twoja błyskawica w jego stronę.
„Skąd wiesz?”
„Bo im na to nie pozwolę”.
Chcesz mu wierzyć.
Ale wiara w dorosłych jest niebezpieczna.
„Moja mama mówiła, że bogaci mogą wszystko” – mówisz.
Nathan patrzy przez okno.
