Mój mąż kazał mi zostać z tyłu, bo moja sukienka była „żenująca” — wtedy miliarder i prezes firmy wziął mnie za rękę i powiedział: „Kocham cię od 30 lat”.

Nie „my”.

Nie „przez ciebie”.

Nie „po Calebie”.

Zbudowałam.

Adrian słyszy różnicę.

„Jestem z ciebie dumny” – mówi.

Czujesz ciepło w piersi.

Kiedyś pochwały cię denerwowały, bo Caleb używał aprobaty jak smyczy. Ale duma Adriana niczego od ciebie nie wymaga. Po prostu stoi tam, dając światło.

„Dziękuję” – mówisz.

Zatrzymuje się.

Potem, z niezwykłą nerwowością, sięga do kieszeni płaszcza.

Wskazujesz na niego. „Ostrożnie”.

Śmieje się. „Nie ma potrzeby uciekać za ocean”.

Wyciąga małe pudełko.

Nie pudełko na pierścionek.

Klucz.

Mrugasz.

„Co to jest?”