To było okrucieństwo.
Otworzyłaś inne ujęcia kamery z tego samego momentu. Kamera 7 pokazała Paulinę wchodzącą do głównej garderoby o 14:04. Kamera 8 pokazała, jak otwiera szufladę z biżuterią. Kamera 3 pokazała, jak schodzi na dół, trzymając w dłoni coś jasnego.
Potem kamera 11 pokazała, jak to sadzi.
Gardło ci się ścisnęło.
Na końcu korytarza Santi i Mati spali, płacząc, aż ich małe ciałka odmówiły posłuszeństwa. Błagały cię, żebyś przyprowadził Rosalíę z powrotem. Obiecałaś im, że poznasz prawdę, ale nawet wtedy jakaś straszna część ciebie zastanawiała się, czy dowody nie złamią im serc.
Teraz dowody złamały twoje.
Zapisałeś klip.
Następnie zrobiłeś kopię zapasową dwa razy.
Następnie wysłałeś kopię swojemu prywatnemu adwokatowi, Gabrielowi Núñezowi, z jednym zdaniem:
Zadzwoń do mnie natychmiast.
Twój telefon zadzwonił niecałe dwie minuty później.
Głos Gabriela był cichy i czujny.
„Héctor, powiedz mi, że to nie jest to, na co wygląda”.
„Dokładnie tak to wygląda”.
Zapadła cisza.
