Znana w okolicy jako kobieta, która wydawała się wiecznie smutna, ale była dobra dla dzieci. Zmarła w 1876 roku i na własną prośbę została pochowana pod prawdziwym nazwiskiem, Hannah Freeman, na cmentarzu dla wolnych czarnoskórych w Savannah. Jej nagrobek, który wciąż istnieje, nosi inskrypcję. Przeżyła to, co powinno ją zabić. Nieruchomość, na której stał Belmont, wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk w latach 1861–1959.
Główny dom spłonął w 1883 roku, przyczyna nieznana. Teren był wykorzystywany do różnych celów, m.in. do celów rolniczych, pozyskiwania drewna, a przez krótki czas jako rezerwat myśliwski. Teren kompleksu, położony głęboko w lesie sosnowym, został w dużej mierze zapomniany. Na wykarczowanych terenach rosły drzewa. Cmentarz, którego drewniane paliki dawno spróchniały, stał się nieodróżnialny od otaczającego go leśnego runa.
W 1959 roku stan Georgia zatwierdził budowę nowej autostrady, która miała przecinać dawną posiadłość Belmont. Podczas wstępnych badań geodezyjnych w marcu 1959 roku robotnicy budowlani odkryli fundamenty jednego z budynków kompleksu. W zapieczętowanej wnęce w murze fundamentowym znaleźli oprawiony w skórę dziennik, w zadziwiająco dobrym stanie, ponieważ był całkowicie zabezpieczony przed wilgocią i powietrzem.
Dziennik był jednym z dokumentów Margaret Dunore z projektu oczyszczania. Został ukryty, a nie spalony, prawdopodobnie w ramach zabezpieczenia, a może po prostu przeoczony podczas pospiesznego niszczenia dowodów przez Margaret w 1861 roku. Dziennik obejmował lata 1855–1859 i zawierał szczegółową dokumentację dotyczącą nabycia, wykształcenia i ewentualnego wykorzystania przez Thomasa materiału do badań hodowlanych.
Zawierał pomiary, obserwacje, przewidywania i mrożące krew w żyłach opisy wymuszonych par. Robotnicy budowlani, którzy znaleźli dziennik, zanieśli go do powiatowego towarzystwa historycznego. Nie byli pewni, co odkryli. Pracownicy towarzystwa historycznego, którzy przeczytali go jako pierwsi, byli przerażeni. Skontaktowali się z władzami stanowymi, a dziennik ostatecznie został przekazany Archiwom Stanowym Georgii.
