Przeprowadzono krótkie dochodzenie, porównując zawartość dziennika z innymi dokumentami historycznymi, danymi ze spisów ludności i dokumentami sądowymi z 1860 roku w sprawie Margaret Dunore. Dochodzenie potwierdziło, że wszystkie informacje w dzienniku wydają się autentyczne. Daty pokrywają się ze znanymi wydarzeniami. Nazwiska wymienione w dzienniku pokrywają się z nazwiskami z akt sądowych.
Opisy fizyczne kompleksu pokrywały się z pozostałościami fundamentów odkrytymi podczas budowy autostrady. Śledztwo ujawniło jednak również coś niepokojącego. Podejmowano systematyczne działania mające na celu zatuszowanie informacji o sprawie Belmont nawet po wojnie. Akta sądowe z procesu Margaret z 1860 roku zostały częściowo zniszczone, rzekomo podczas wojny, choć niektóre dokumenty najwyraźniej zostały usunięte celowo, a nie utracone w wyniku działań wojennych.
Archiwa gazet z Savannah z 1860 roku nie zawierały prawie żadnych informacji na temat tej sprawy, mimo że dotyczyła ona sensacyjnych oskarżeń wobec bogatego właściciela plantacji. Wyglądało na to, że nawet po ucieczce Margaret, majątek i wpływy jej rodziny zostały wykorzystane do zminimalizowania wiedzy opinii publicznej o tym, co się wydarzyło. Archiwa Stanowe Georgii zaklasyfikowały dziennik jako dokument o znaczeniu historycznym, ale ograniczyły dostęp do niego przez 10 lat, aż do 1969 roku, powołując się na obawy dotyczące prywatności i poufny charakter treści. Kiedy…
Został on ostatecznie udostępniony badaczom w 1969 roku i przyciągnął uwagę historyków badających niewolnictwo, etykę medyczną i eugenikę w Ameryce anty-Bbellum. Opublikowano kilka artykułów naukowych analizujących eksperyment Margaret jako przykład przejawów myślenia eugenicznego na Południu anty-Bbellum.
Sprawa stała się przykładem dydaktycznym na kursach etyki medycznej, ilustrując niebezpieczeństwa związane z naukową racjonalizacją okrucieństwa. Jednak główne narracje historyczne w dużej mierze ją zignorowały. Była zbyt niepokojąca, zbyt skomplikowana, zbyt niewygodna, by zmieścić się w uproszczonych historiach o Antibbellum w stanie Georgia. Potomkowie Thomasa, którzy nadal mieszkali w okolicach Savannah, dowiedzieli się o odkryciu czasopisma z doniesień prasowych w 1969 roku.
